" Op zoek naar geluk "
Al zou je nog zo graag willen, het is nauwelijks te definieren. Ongrijpbaar. Geluk, een woord dat hetgeen symboliseert waarnaar wij mensen zo diep verlangen...en het eigenlijk nooit compleet zijn. Heel even, soms in en op een klein moment, waarvan je weet en voelt 'ja, dit is het!' en je het woord letterlijk door je aderen voelt stromen als de golven van de zee naar de branding, als brandende zonnestralen die je huid doen verwarmen met dit gelukzalige gevoel..dan heel even omvat het leven, jouw leven dit woord en het woord omvat jou. Ik vind het intrigerend hoe dit woord ons mensen in haar greep houdt zonder dat we er al te bewust van zijn, maar ervaar ook de melancholie die schuilt in het zoeken naar dit woord, geluk.
"Tijdmachine"
zodra ik je zie, vraag ik je om een gunst. Heel even maar... om een ritje... of wel 2 ritjes, 2 enkeltjes bij je te boeken. Daar, naar terug in de tijd, waar ze nog heel is. Of naar de toekomst, waar ze weer heel is. En waar we lachen en dansen, en onbevangen naar de kinderen kijken die spelen op het gras. Naar een leven waar de toekomst oneindig leek en het heden voor het op rapen. Waar wij niet over na dachten. Niet zoals nu. Dus zodra ik je zie, vraag ik je om een gunst. Voor haar, voor hen, voor mij, voor ons... om onze harten iets te verlichten .. en onze onbevangenheid te laten herleven. Wil je dat doen professor Barabas, als ik je zie?
